Σε μία εποχή που οι έννοιες μπερδεύονται, θολώνοντας την πραγματικότητα και την ουσία της (συν)ύπαρξης, που οι ταυτότητες έχουν αποκοπεί από τις ρίζες και που η επικοινωνία ορίζεται με εικόνες, το σώμα έρχεται να υπενθυμίσει την πραγματική ανάγκη της έκφρασης και της μεταμόρφωσής μας σε θεούς και δαίμονες, στους πρωταγωνιστές του φαντασιακού.

Η συνύπαρξη, η συνεργασία και η οργάνωση της φαντασίας από κοινού δεν είναι απλώς εργαλεία μιας καλλιτεχνικής έκφρασης, αλλά η δημιουργία ενός τόπου όπου δεν χωράνε οι «κανονικοί» παρά μόνο οι «τρελοί» και οι «ανυπεράσπιστοι».